مجمع روحانیون مبارز؟!

نویسنده : - ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٢۱

علی(ع) در رابطه با تقابل بین حق و باطل سه روایت دارد: «الباط ل مضاد الحق» (غررالحکم: 17) اصل تقابل بین حق و باطل را حضرت مطرح می کند و می فرماید اینها با هم تقابل و تضاد دارند !
نماز علی(ع) و سفره معاویه با هم جمع نمی شوند
در اینجا درباره این تقابل و تضاد و اینکه اینها با هم جمع نمی شوند علی(ع) یک روایت دارد. ایشان می فرماید: «لایجتمع الباطل و الحق» (همان: 68)، در آن روایت از تقابل و تضاد گفت، در اینجا می فرماید اینها با هم جمع نمی شوند. نمی توانیم هم در راه خدا برویم، هم در راه شیطان دو تا راه است.
معنایش این است که تو خیال نکن می توانی جمع بین بهشت و جهنم بکنی یا رحمان است یا شیطان است. یک عده روش شان در دنیا این است، می گویند نماز پشت علی(ع)، ولی سر سفره معاویه می رویم؟ خیال کرده جمع کرده بین حق و باطل کلاه سر خودت گذاشتی و الا خدا که سرش کلاه نمی رود تو داری سر خودت کلاه می گذاری «کلاه نفسانی علی رأسک»
قدیم یک مثال های ساده می زدند: یا خدا یا خرما می خواستند بگویند یکی از اینها است.
روایت سوم می فرماید: «کیف ینفصل عن الباطل من لم یتصل بالحق »؟ (همان: 71) مگر می شود یکی از باطل جدا شود، اما به حق متصل نشده باشد تا متصل به حق نشوی دست از باطل برنداشتی !
اصحاب جمل و حق گریزی
حالا می خواهم یک قضیه تاریخی نقل کنم. در جنگ جمل، طلحه و زبیر بیعت شان را با علی شکستند وقتی بین اینها مقابله شد علی(ع) صدا زد زبیر بیا کارت دارم خلع سلاح کرد خودش را آمد اما زبیر اتفاقاً همان پوشش مسلحانه اش را داشت. امیرالمومنین(ع) رو کرد به او گفت: من یک جریانی را می خواهم برایت یادآوری کنم، یک روز آمدی پیغمبر(ص) را ملاقات کردی و حضرت سوار بر مرکبی بود و چشمش که به من افتاد سلام کرد. یعنی به من علی سلام کرد. تو خندیدی و گفتی یا رسول الله علی دست از تکبرش بر نمی دارد پیغمبر(ص) هم فرمود علی(ع) تکبر ندارد. بعد رو کرد به تو گفت: آیا او را دوست می داری؟ گفتی: به خدا قسم که او را دوست می دارم پیغمبر(ص) رو کرد به تو با قسم گفت: والله از روی ظلم به جنگ او خواهی شد؟
نتوانست انکار بکند زبیر وقتی این را شنید، گفت: استغفر الله ربی و اتوب و الیه من این حدیث را فراموش کرده بودم. اگر این یادم بود، به جنگ تو نمی آمدم. ولی چه کار کنم که کار از کار گذشته دو لشکر مقابل هم صف کشیده اند و بیرون رفتن از جنگ برای من عار است. علی(ع) رو کرد به او و فرمود: «عار بهتر از نار نیست؟»
زبیر برگشت، رفت و عبدالله پسرش جلو آمد و گفت: این صحبت ها چه بود و... گفت به اینکه علی(ع) یاد من آورد مطلبی را که فراموش کرده بودم، من دیگر دست از جنگ برداشتم.
این چه تفکری بود؟ من یک مثال زنده تاریخی زدم که قابل انکار نیست. این خیال کرده بود نه این، نه آن است نه این، نه آن نداریم، یا این یا آن است «و من یکفر بالطاغوت و یومن بالله فقد استمسک بالعروه الوثقی» (بقره: 256) نه این، نه آن نداریم یا حق است یا باطل در مسیر و انتخاب نه حق، نه باطل نداریم اصلاً خودتان را فریب ندهید. راحت طلبی؟ این حرف ها خبری نیست یا راه همان صراط مستقیم است یا اگر یک میلی کج رفتی باطل است. این جور نیست یکی شرقی است، یکی غربی، من بروم جنوبی اش این طور نیست حق ثابت است، میلی انحراف از آن باطل است لذا می بینیم علی گفت مگر می شود که بیایی این را مطرح کنی «کیف ینفصل عن الباطل من لم یبصل بالحق »
یا راه علی(ع) است یا راه معاویه است، یا راه حسین(ع) است یا یزید است، نه حسین(ع)، نه یزید نداریم ما هر کی انحراف از حسین(ع) پیدا کند یزیدی است لازم نیست هیچ اسم یزید را ببرد و فاتحه برای یزید بخواند، یک وقت اشتباه نکنید، عوام فریبی نکنید اینجا بحث مان عوام فریبی نیست یا بهشت است یا جهنم ما وسط نداریم، بله ممکن است در تشخیص اشتباه بکنیم، اما راه سوم در کار نیست
سفارش مهم جابر
لذا شما ببینید در مواقع خاص وقتی که می خواهند معارف اسلامی را القا کنند همین را مطرح می کنند. در قضیه جابر که دارد آمد کربلا با عطا یا عطیه بود، رو کرد به او گفت: «ثم قال: خذونی نحو ابیات الکوفی»، نابینا بود، گفت دست مرا بگیر ببر به سمت جاده کوفه، عطیه می گوید «فَلَما سِرنا فِى بَعضِ الطریق»، شروع کردیم به راه رفتن «فقال یا عطیه هل اوصیک؟» می خواهی یک سفارشی بکنم؟ جابر خیلی مقامش بالا است آن موقع، می دانید فاصله زیاد بود با زمان پیغمبر(ص) سال 61-60، «و ما اظن اننی ملاقیک بعد هذا السفر»، من گمان ندارم که بعد از این سفر تو را دیگر ببینمت معلوم است چیز بسیار مهمی می خواهد تحویلش بدهد. بعد می گوید من از پیغمبر(ص) شنیدم که فرمود: «اَحِب مُحِب آلِ محمدٍ مَا احَبهم وَ اَبغِض مُبغِضَ آلِ محمدٍ مَا اَبغَضَهُم»، آنهایی را که پیوند از نظر درونی دارند یعنی آنهایی که پیوسته اند به حق، آنها را دوست بدار و آنهایی را که گسسته اند از حق دشمن بدار. «فَاِن مُحِبهُم یقُود اِلَى الجَنة و مُبغِضَهُم یقُود اِلى النار» (بحارالانوار65: 130) بیش از این نداریم یا بهشت است یا جهنم شق سومی نداریم. یا پیوستن به حق است یا نعوذ بالله اگر نپیوندد این پیوستن به باطل است، غیر از این ما راه نداریم.

آیت الله مجتبی تهرانی